BİLMEK Mİ? YOKSA YAPABİLMEK Mİ?

İş yaşamında kurumsal başarıyı belirleyen unsurlardan biri, çalışanların sahip oldukları bilgi ve yetkinlikleri performansa dönüştürebilmeleridir. Elbette yetkinlik önemlidir. Ancak bu yetkinliklerin iş sonuçlarına yansımasında yalnızca bireysel donanım değil, organizasyonel koşulların da varlığı belirleyici bir rol oynar.

Bir çalışanın bir işi bilmesi, o işi gerektiği şekilde yapabilmesi her zaman yeterli midir?

Yetkinlik gelişimini; liderlik yaklaşımı, performans yönetimi, organizasyon kültürü ve fırsat eşitliği çerçevesinde değerlendirdiğimizde, karşımıza önemli bir soru çıkıyor:

Yetkinlik tek başına yeterli mi?

Biraz daha derinleştirelim…

Bir yetkinlik, kullanılmasına alan açılmadığında ne ifade eder?

Bir çalışan süreci biliyor, çözüm üretebiliyor, inisiyatif alabiliyor ve sorumluluk üstlenebiliyor olabilir. Ancak bazı zaman organizasyonun yapısı, mevcut işleyişi, yönetim anlayışı ve kurum kültürü bu davranışların ortaya konulmasına fırsat tanımıyorsa, sahip olunan yetkinlikler performansa dönüşmeyebilir.

Çünkü performans yalnızca çalışanın ne bildiğiyle veya ne kadar yetkin olduğuyla ilgili değildir. Aynı zamanda bu bilgi ve yetkinlikleri kullanabileceği, geliştirebileceği ve iş sonuçlarına yansıtabileceği bir çalışma ortamının varlığıyla da ilgilidir.

Organizasyonların da çalışanlarına ne ölçüde alan açtığını, inisiyatif kullanmalarını ne kadar desteklediğini, yöneticilerin ekiplerine eşit şartlarda potansiyellerini ortaya koyabilecekleri koşulları sağlayıp sağlamadığını ele almak fayda sağlayabilir.

Unutmamak gerekir ki; bir yetkinliğe sahip olmakla, o yetkinliği kullanabilmek ve iş sonuçlarına dönüştürebilmek aynı şey değildir.

Belki de asıl soru şudur:

Çalışanlarımızın neler bildiğine mi odaklanıyoruz, yoksa bildiklerini hayata geçirebilecekleri bir organizasyon ekseninde sorumluluk yaratabiliyor muyuz?